صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۹۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گهی از دل، گهی از دیده، گاه از جان ترا جویم نمیدانم تراای یار هر جایی کجا جویم ز شوخی هر نفس در عالم دیگر کنی جولان ترا با بیپرو بالی من حیران کجا جویم؟ ندارم همچنان یک جا قرار از بیقراریها اگر چه در حقیقت حاضری هر جا ترا جویم اگر چه از رگ گردن تویی نزدیکتر با من ترا هر لحظه از جایی من سر در هوا جویم ز محراب اجابت میشود مقبول طاعتها نجویم گر تراای قبله عالم که را جویم؟ ز بیم شور چشمان افکنم تیری به تاریکی اگر عمر ابد چون خضر از آب بقا جویم شفا چون آیه رحمت شود از آسمان نازل من مجنون علاج خویش از دارالشفا جویم نمیسازد دو دل بسیاری آیینه عارف را تویی منظور از آیینه رویان هر که را جویم اثر از گرم رفتاران درین عالم نمیماند چه از پروانه در دریای آتش نقش پا جویم؟ کلید خانه زاد از پره دارد قفل دلتنگی گشاد دل چرا چون غنچه از باد صبا جویم؟ سیه دل خون مردم را به جای آب مینوشد دل خون گشته خود را جه از زلف دو تا جویم؟ اگر چه نور ایمان در فرنگستان نمیباشد از آن چشم سیه دل من نگاه آشنا میجویم هما از سایهام کسب سعادت میکند صائب نه بیمغزم که دولت از پر و بال هما جویم