صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۹۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به اشک از اطلس افلاک داغ شام میشویم به نور دل، سیاهی از رخ ایام میشویم ز خاموشی بهاری در دل خود چون صدف دارم که در دریای تلخ از آب شیرین کام میشویم لباس کعبه شد از داغ عصیان پردههای دل من از غفلت به ظاهر جامه احرام میشویم به ابر نو بهاران نسبت من نیست بینایی که من از گریه مستانه خط جام میشویم هلاک من بود در جلوه مستانه ساقی به آب خضر دست از جان بیآرام میشویم ز پیغام وصالش نیست بیجا گریه تلخم که قاصد را ز لب شیرینی پیغام میشویم به درد آرد دل صیاد را از لاغری صیدم غبار بال و پر از آب چشم دام میشویم همان از طاعت من بوی کیفیت نمیآید اگر سجاده خود در میگلفام میشویم ندارد مو شکافی حاصلی غیر از پریشانی ازین خواب پریشان، دیده خود کام میشویم همان قدمی کشد چون سبزه از آب روان صائب ز دل چندان که نقش آرزوی خام میشویم