صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۹۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نشست از آسیای چرخ گرد شیب بر رویم سفیدی میکند راه فنا از هر سر مویم از آن بیماری من میشود هر روز سنگینتر که گیرد گوش خود با هر که درد خویش میگویم بود در دیده حق بین من دیر و حرم یکسان ندارد سنگ کم در پله بینش ترازویم از آن ساغر که در آغازش عشق از دست او خوردم همان بیخود شوم هر گاه دست خویش میبویم کلید از خانه دارد قفل وسواس و من از حیرت گشاد عقده دل را از هر بیدرد میجویم میگلگون چه سازد با دل پر خون من صائب؟ که من از ساده لوحی خون به خون پیوسته میشویم