صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۹۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز بیظرفی به روی گرم جانان برنمی آیم چو نخل موم با خورشید تابان برنمی آیم میان نغمه سنجان چمن آن عندلیبم من که در ایام بیبرگی ز بستان بر نمیآیم رگ سنگ است هر مو از گرانجانی براندامم من از خواب گران غفلت آسان بر نمیآیم نمیدزدم ز کوه قاف دوش از بردباریها ولی از عهده ثقل گرانجان بر نمیآیم نیفشانم چو یوسف تا ز دامن گرد تهمت را به تکلیف عزیزان من ز زندان بر نمیآیم ز جرأت میتوانم بر صف محشر زدن، اما به آه و دود دلهای پریشان بر نمیآیم مرا با بوریای فقر چسبان است آمیزش به پای خود چو شکر زین نیستان بر نمیآیم ز نعمت خوارگی هر چند شد فرسوده دندانم همان صائب من از اندیشه نان بر نمیآیم