صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۹۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زمین کان نمک گردیده است از شور سودایم به جای گرد مجنون خیزداز دامان صحرایم ریاض دردمندی را من آن نخل برومندم که میریزد چو اوراق خزان داغ از سراپایم خلل در لنگر تمکین من طوفان نیندازد ز بس از گوهر سنجیده لبریزست دریایم ندارد نقطه خاک سیه روشندلی چون من فلک واکرده مکتوبی است پیش چشم بینایم درین دریای پر آشوب خود را جمع چون سازم؟ که وحشت میکند از یکدگر چون موج اعضایم به دنبال تمنا میروم با آن که میدانم که میسازد بیابان مرگ ناکامی تمنایم فریب مهربانی خوردم از گردون، ندانستم که در دل بشکند خاری که بیرون آرد از پایم درین معموره وحشت فزا در هر کجا باشم بغیر از گوشه دل، عضو بیرون رفته از جایم ز فکر نرگس مخمور او بیماریی دارم که میسوزد به جای شمع بر بالین مسیحایم خدا از بر گریز این نوبهاران را نگه دارد که از فیض هوا قد میکشد چون سرو مینایم در احیای سخن میکرد انفاسم مسیحایی اگر درد سخن میداشت صائب کارفرمایم