صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۸۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز پستی بر فلک از پاکی گوهر شود شبنم ز چشم پاک با خورشید هم بستر شود شبنم به از همصحبت شایسته اکسیری نمیباشد ز قرب لاله از یاقوت رنگینتر شود شبنم به چشم پاک آسان است تسخیر نکورویان یکی با آفتاب از دیده انور شود شبنم به عشق پاک کردم صرف عمر خود، ندانستم که ازتر دامنی با غنچه هم بستر شود شبنم به روشن طلعتان پیوند اگر معراج میخواهی که از خورشید روشندل بلند اختر شود شبنم ز آب چشم من گفتم شود بیدار، ازین غافل که خواب ناز گل را پرده دیگر شود شبنم ز چشم پاک عشرتهای رنگین میتوان کردن که گل را تکمه پیراهن احمر شود شبنم در آتش میگذارد حسن نعل پاک چشمان را که از خورشید چون سیماب بیلنگر شود شبنم در آن گلشن که از میچهره را چون گل برافروزی به روی آتشین لاله خاکستر شود شبنم به چشم عندلیب از جمله تردامنان باشد اگر در پاک چشمی قطره کوثر شود شبنم مدارای پاک گوهر دست سعی از دامن پاکان که از آمیزش گلها پری پیکر شود شبنم ندارد آبرو گل پیش رخسار عرقناکش اگر از شوخ چشمی مهر آن محضر شود شبنم نباشد راه در گلزار او هر شوخ چشمی را مگر با دیدهتر حلقه آن در شود شبنم تن آسانی دل بیدار را غافل نمیسازد کجا در خواب ناز از نرمی بستر شود شبنم ز خورشید قیامت آب در چشمش نمیگردد اگر آیینه دار آن رخ انور شود شبنم مده از دست صائب دامن مژگان خونین را که در گلزارها محرم ز چشمتر شود شبنم