صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۸۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
بیا در جلوهای سرو روان تا جان برافشانم بیفشان زلف کافر کیش تا ایمان برافشانم مروای آفتاب گرمرو چندان ز بالینم که جان چون صبح صادق با لب خندان برافشانم نفس در سینه صبح قیامت بیصفا گردد اگر از دل غبار کلفت دوران برافشانم تو صبح عالم افروزی و من شمع سحرگاهم گریبان باز کن تا بیتأمل جان برافشانم به خون زخم میجوشم، به روی داغ میغلطم نه بیدردم که در بستر گل و ریحان برافشانم چو بر میگردد از آب روان نیکی، همان بهتر که در سرچشمه شمشیر نقد جان برافشانم به دست افشاندنی بیبرگ میگردد نهال من ندارم حاصلی چون بید تا دامان برافشانم غبار دل چو سیل افزود از سیر مقاماتم مگر گردره از خود در دل عمان برافشانم شود خار سر دیوارها چون پنجه مرجان به روی خاک اگر سرپنجه مژگان برافشانم چون نقش پا به جا ننشسته گردون کرد پامالم مرا فرصت نداد از گردره دامان برافشانم من آن دیوانهام کز شور من عالم به وجد آید سر زنجیر اگر در گوشه زندان برافشانم فغان کاین طارم نیلوفری چون غنچه سوسن ندارد آنقدر میدان که من دامان برافشانم ز بس کز دل غبار آلود میآید حدیث من دو عالم گم شود در گرد اگر دیوان برافشانم ز شغل بیشمار درد و داغ عاشقی صائب ندارم آنقدر فرصت که دست از جان برافشانم