صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۸۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چو بیدردان به روی سبزه غلطیدن نمیدانم اگر گل از گریبانم دمد چیدن نمیدانم زبان شکوهام کندست از روی گشاد او رخ آیینه با ناخن خراشیدن نمیدانم مرا بیرون بر از گردون و گلبانگ سخن بشنو زدلتنگی درون بیضه نالیدن نمیدانم قماش مردم عالم اگر این است، من دیدم لباس عافیت جز چشم پوشیدن نمیدانم گل من از خمیر شیشه و جام است پنداری که چون خالی شدم از باده، خندیدن نمیدانم لباسی نیست چون پروانه عشق پرده سوز من به گرد کعبه فانوس گردیدن نمیدانم ز حرف خام هر بیظرف از جا در نمیآیم شراب کهنهام، در شیشه جوشیدن نمیدانم ز بس از دلخراشی سرد گردیده است دست و دل ز کاغذ نقطه سهوی تراشیدن نمیدانم! نگاه سرکشم در جستجوی گوشه چشمم به هر شیرین لبی چون بوسه چسبیدن نمیدانم ز بس بسته است راه گفتگو بر من لبش صائب گناه خویش از آن بیرحم پرسیدن نمیدانم!