صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۸۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
قضا روزی که کرد از چار عنصر خشت بالینم غبارآلود شد آیینه چشم جهانبینم ز غفلت در بهشت بیخودی بودم، ندانستم که دارد تلخی تعبیر در پی خواب شیرینم زمین پست فطرت کیست تا نخجیر من گردد که گردون سینه کبک است پیش چنگ شاهینم ز سوز عشق هر مو برتنم شمع میسوزد نه مجنونم که چشم شیر باشد شمع بالینم مرا تهدید فردا میدهد واعظ، نمیداند که من امروز در دوزخ ز چشم عاقبت بینم نظر واکردهام در وحشت آباد پریشانی بنات النعش آید در نظر چون عقد پروینم به کردار بد و افعال زشت من مبین صائب همینم بس که از مدحتگران آل یاسینم