صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۷۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
خط شبرنگ را خوشتر ز زلف و خال میدانم من این تقویم پارین را به از امسال میدانم تو کز کیفیت حسن چمن بیبهرهای، میخور که من هر شبنمی را رطل مالامال میدانم مرنج از من اگر جان را به استقبال نفرستم که از جا رفتن دل را من استقبال میدانم بغیر از زیر بار عشق در زیر فلک هر کس که زیر بار دیگر میرود، حمال میدانم جنونی کز حصار شهر نتواند برون آمد من صحرانشین بازیچه اطفال میدانم غبار کلفت از معموره جسم آنقدر دارم که جغد مرگ را مرغ همایون فال میدانم ز دست انداز دوران گر چه یک مشت استخوان گشتم ضمیر خلق را چون قرعه رمال میدانم تو کز خط بینصیبی عیش کن بانقطه خالش که بیخط، خال را من چشم بیدنبال میدانم ندارد فال بد راه سخن در بزم خرسندی اگر ادبار رود آرد به من، اقبال میدانم سری از پیچ و تاب زلف او بیرون نمیآرم وگرنه موبموی رشته آمال میدانم نمیدانم چه حال است این که پیچیده است درجانم که اهل قال را صائب ز اهل حال میدانم