صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۷۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
سیه مست جنونم وادی و منزل نمیدانم کنار دشت را از دامن محمل نمیدانم خدنگ دور گردم، با هدف خون در میان دارم بلایی بدتر از نزدیکی منزل نمیدانم چه افتاده است مهر از غنچه منقار بر دارم؟ به خود یک غنچه را در بوستان یکدل نمیدانم من آن سیل سبکسیرم که از هر جا که برخیزم بغیر از بحر بیپایان دگر منزل نمیدانم نظر بر حال من دارند هر کس را که میبینم کسی را چون خود از احوال خود غافل نمیدانم خضر گوبهر خود اندیشه همراه دیگر کن که من استادگی چون عمر مستعجل نمیدانم شکار لاغرم، مشاطگی از من نمیآید نگارین کردن سر پنجه قاتل نمیدانم تو کز وحدت نداری بهره، جست و جوی لیلی کن که من دامان دشت از دامن محمل نمیدانم بغیر از عقده دل کز گشادش عاجزم عاجز دگر هر عقده کآید پیش من مشکل نمیدانم سپندی را به تعلیم دل من نامزد گردان که آداب نشست و برخاست در محفل نمیدانم! اگر سحر این بود صائب که از کلک تو میریزد تکلف بر طرف، من سحر را باطل نمیدانم!