صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۷۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شکوه حسن را از دورباش ناز میدانم عیار عشق را از لرزش آواز میدانم از آن بر من شکست از مومیایی شد گواراتر که بیبال و پری را شهپر پرواز میدانم نمیگردد صدف از دیدن گوهر حجاب من قماش نغمه را از پردههای ساز میدانم من آن کبک ز جان سیرم شکارستان عالم را که ماه عید خود را چنگل شهباز میدانم همن بهتر که سازم توتیا آیینه خود را که من زنگار را چون طوطیان غماز میدانم ربوده است آنچنان درد طلب از کف عنانم را که انجام سفر را پله آغاز میدانم نه کافر نعمتم تا نالم از ناسازی گردون که قدر گوشمال چرخ را چون ساز میدانم نه کافر نعمتم تا نالم از ناسازی گردون که قدر گوشمال چرخ را چون ساز میدانم نسازد لن ترابی چون کلیم از طور نومیدم نمک پرورده عشقم، زبان ناز میدانم زجیب خامشی چون شمع از آن سربرنمی آرم که لب وا کردن خود را دهان گاز میدانم درین بستانسرا صائب چنان خود را سبک کردم که رنگ چهره گل را گران پرواز میدانم