صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۷۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ترا از خواندن مکتوب من تنگ است میدانم جواب نامه ناخواندهام جنگ است میدانم ز آه و ناله بیجا چرا خود را سبک سازم؟ که تمکینش به کوه قاف همسنگ است میدانم نیم از دورباش خار و منع باغبان درهم که با خونین دلان آن غنچه یکرنگ است میدانم چه دل در وعده شب در میان زلف او بندم؟ مرا صبح امید آن خط شبرنگ است میدانم به اشک گرم و آه سرد خود امیدها دارم دل بیرحم او هر چند سنگ است میدانم به نعل واژگون نتوان مرا گمراه گرداندن تغافل، التفات و آشتی جنگ است میدانم امید بوسه هر دم دستگاه تازه میچیند ز خط هر چند وقت آن دهان تنگ است میدانم به رنگ تازهای در هر دهن نالیدن بلبل ز رنگ آمیزی آن حسن بیرنگ است میدانم از آن چون زخم میسازم گریبان پاره از شادی که خونم رزق آن لبهای گلرنگ است میدانم چرا صائب ز سنگ کودکان پهلو تهی سازم؟ گشاد کار من چون شیشه از سنگ است میدانم