صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۷۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز رخسار که گل را در جگر خارست میدانم نسیم صبح از بوی که بیمارست میدانم نبیند ماه ماه از شرم در آیینه روی خود ز شرم خویش بیش از من در آزارست میدانم ز مستی گر چه نتواند گرفتن چشم او خود را ولی در صید دل بسیار هشیارست میدانم چه حد دارم که گویم آن بهشتی روی را کافر؟ کمربستن به خون خلق زنارست میدانم نمیسازد فروغ لاله و گل آب دلها را چراغی در ته دامان گلزارست میدانم نمیدانم کجا میباشد آن سرو سبک جولان؟ به هر جا میروم جولانگه یارست میدانم عبث از طوق قمری نعل وارون میزند هر دم به صد دل سرو پیش او گرفتارست میدانم از آن جان جهان نتوان کنار از بیم جان کردن وگرنه مست و بیپروا و خونخوارست میدانم زبیتابی همان بر گرد او چون سایه میگردم اگر چه بوی گل بر خاطرش بارست میدانم ز کوشش بیقضای آسمانی کار نگشاید وگرنه از دو جانب شوق در کارست میدانم نمیدانم چه رنگ از رحم و لطف و مردمی دارد هوس پرور، ستمگر، عاشق آزارست میدانم ز غیرت میشود عاشق به مرگ خویشتن راضی وگرنه دوری از معشوق دشوار است میدانم نمیدانم چها در بار دارد جلوه یوسف به صد جان گر خرد مفت خریدارست میدانم شعار حسن تمکین، شیوه عشق است بیتابی و گرنه یار بیش از من گرفتارست میدانم ندارد تنگنای خاک صائب اینقدر شکر نی کلک تو از جایی شکربارست میدانم