صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۶۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نشد سروی درین بستانسرا یک بار همدوشم ز آتش طلعتی روشن نشد محراب آغوشم سرآمد گر چه در آغوش سازی عمر من چون گل نشد یک بار دربرآید آن سرو قباپوشم سراپایم چو ساغر یک دهن خمیازه میگردد چو میگردد به خاطر یاد آن لبهای مینوشم به هر افسانه نتوان همچو طفلان بست چشم من که قدر وقت دان کرده است آن صبح بناگوشم نه زان سان شعله ور شد آتش بیتابیم از دل که لعل آبدار او تواند کرد خاموشم نباشد بیوفایی شیوه من چون هوسناکان که در دوران خط از بندگان حلقه در گوشم لب جان پرورت بر من نه آن حق نمک دارد که در روز سیاه خط شود از دل فراموشم اگر چه میتوانم زیر بار عالمی رفتن گرانی میکند دست نوازش بر سر دوشم چه خواهد کرد صائب باده من با تنک ظرفان که خم را پایکوبان داشت در میخانهها جوشم