صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۶۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به دامن میدود اشکم گریبان میدرد هوشم نمیدانم چه میگوید نسیم صبح در گوشم هنوز از طعن خامی نیش میخوردم ز زنبوران که بر میداشت از جا سقف این میخانه را جوشم من آن بحر گهرخیزم بساط آفرینش را که گوهر میشود سیماب اگر ریزند در گوشم به اندک روزگاری بادبان کشتی میشد ز لطف ساقیان سجاده تزویر بر دوشم از آن روزی که بر بالای او آغوش وا کردم دگر نامد بهم چون قبله از خمیازه آغوشم ز هوش خود در آزارم نوایی آرزو دارم که نتواند عنان خود گرفتن محمل هوشم به کار دیگران کن ساقی این جام صبوحی را که تا فردای محشر من خراب صحبت دوشم تو دست از خود نمایی بر مدارای خصم بیجوهر که من در جوهر خود همچو آب تیغ خس پوشم ز چشمش مستی دنباله داری قسمت من شد که شد نومید صبح محشر از بیداری هوشم کنار مادر ایام را آن طفل بدخویم که نتواند به کام هر دو عالم کرد خاموشم