صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۶۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
چنان برد اختیار از دست آن سرو قباپوشم که آید در نظرها خشک چون محراب آغوشم ز بوی خون دل نظار گی را آب میسازم به ظاهر چون لب تیغ از شکایت گر چه خاموشم جنون من شد از زخم زبان ناصحان افزون نه آن دریای پر شورم که بتوان کرد خس پوشم من آن حسن غریبم کاروان آفرینش را که جای سیلی اخوان بود نیل بنا گوشم من از کم مایگی مهر خموشی بر دهن دارم من آن بحرم که گوهر در صدف شد آب از جوشم ز خواری آن یتیمم دامن صحرای امکان را که گر خاکم سبو گردد نمیگیرند بر دوشم فلک بیهوده صائب سعی در اخفای من دارد نه آن شمعم که بتوان داشت پنهان زیر سر پوشم