صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۵۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به دنیا دست از دامان عقبی برنمی دارم چو یوسف دیدگان ناز زلیخا برنمی دارم مرا نتوان به دام صحبت از عزلت برآوردن ز کوه قاف پشت خود چو عنقا برنمی دارم به این شادم که بر دلها نیم بار از گرانجانی اگر باری ز بیبرگی ز دلها برنمی دارم درین دریا نباشد یک صدف بیگوهر عبرت نه از طفلی است گر چشم از تماشا برنمی دارم به این ابر سیه امیدها دارد لب خشکم به خط من دل از آن لعل شکرخا بر نمیدارم نظر بر قامت بیسایه آن سیمتن دارم ز سرو بوستان ناز دو بالا بر نمیدارم نگردد تا چو صبح آیینه تاریک من روشن دو دست عجز از دامان شبها بر نمیدارم نمیسازد هنر از عیب چون طاوس محجوبم به چندین بال رنگین چشم از پا بر نمیدارم فشانم هر چه دارم بیطلب در دامن سایل که من چون ابر از همت تقاضا بر نمیدارم نباشد توشهای در کار مهمان کریمان را از آن امروز زاد از بهر فردا بر نمیدارم تو کز آزار محرومی ره هموار پیدا کن که من بینیش خار از جای خود پا بر نمیدارم تو کز غیرت نداری بهرهای بردار کام دل که من از سرکشی عبرت ز دنیا بر نمیدارم اگر از گردن افرازی سرم بر آسمان ساید سر از پای قدح صائب چو مینا برنمی دارم