صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۴۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
لب خشک و دل خونین و چشم پر نمیدارم نگه دارد خدا از چشم بد خوش عالمی دارم به جای جوهر از آیینهام زنگار میجوشد گوارا باد عیشم، خوش بهار خرمی دارم دو عالم آرزو در سینه دارم با تهیدستی بیابان در بیابان کشت و ابر بینمیدارم فراغت دارد از ناز طبیبان درد بیدرمان پریشان نیستم هر چند حال درهمی دارم اشارت برنمی دارد دل وحشی نژاد من چو ماه نو ازین هنگامه فکر پس خمی دارم نسیم صبحم، از من خویشتن داری نمیآید گره وا میکنم از کار مردم تا دمی دارم شکوه لالهام را کوه و صحرا برنمی تابد که در هر نقطه داغی سواد اعظمی دارم به نقش کم زبازیگاه عالم برنمی خیزم امیدم بیشمار افتاده گر نقش کمی دارم به خورشید بد اختر چون نمایم گوهر خود را که در یک دم به چشمم میخورد گر شبنمی دارم تو کز دل بینصیبی سیر کن در عالم صورت که من چون غنچه در هر پرده دل عالمی دارم ز راز آسمانی چون نباشم با خبر صائب که من چون کاسه زانوی خود جام جمی دارم