صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۴۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نیم بیدرد دایم پیچ و تاب ساکنی دارم چو نبض ناتوانان اضطراب ساکنی دارم ز سوز عشق ازین پهلو به آن پهلو نمیگردم درین دریای پر آتش کباب ساکنی دارم مشوای آهنین دل از کمند جذبهام غافل که چون آهن ربا در دل شتاب ساکنی دارم ربایم هر که را از گلرخان بر من گذار افتد ز حیرت گر چه چون آیینه آب ساکنی دارم ندارم در گره چیزی که ارزد بیقراری را درین دریای پرشورش حباب ساکنی دارم گره گردیدهام چون کهربا هر چند در ظاهر نهان در پرده دل اضطراب ساکنی دارم به آواز جرس نتوان مرا بیدار گرداندن که من همچون ره خوابیده خواب ساکنی دارم علاج شعله سرکش ز آب نرم میآید سوال تند دشمن را جواب ساکنی دارم ز سرعت گر چه روی سیل را بر خاک میمالم به قدر آرزومندی شتاب ساکنی دارم اگر چه دور گردان میشمارندم ز بیدردان به هر رگ چون ره خوابیده خواب ساکنی دارم توای سیل سبکرو وصل دریا را غنیمت دان که من چون آهن و فولاد آب ساکنی دارم امید صلح هر جا هست از خود میدوم بیرون به هر جا تند باید شد عتاب ساکنی دارم به ظاهر چون کتان در پرتو مهتاب اگر محوم به تار و پود هستی پیچ و تاب ساکنی دارم ندارم با کمال ناامیدی موج بیتابی درین دریای پر وحشت سراب ساکنی دارم به جای دعوی از حرفم تراوش میکند معنی خم سربستهام بوی شراب ساکنی دارم عجب دارم نسوزد دانهام را برق نومیدی که چشم آبیاری از سحاب ساکنی دارم ز من صائب درین بستانسرا تندی نمیآید گل نشکفتهام، بوی گلاب ساکنی دارم