صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۳۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
امید چرب نرمی از خسیسان جهان دارم چه مجنونم که چشم روغن از ریگ روان دارم فروغ آفتابم، سرکشی از من نمیآید اگر بر آسمان باشم نظر بر آستان دارم به هر جانب که روآورم شکستم بر شکست آید همیشه همچو رنگ عاشقان رو در خزان دارم زبان گندمین نان مرا پخته است در عالم چرا چون خوشه گردن کج به پیش این و آن دارم به من از رخنه دیوار، خود را میرساند گل چه لازم دامن در یوزه پیش باغبان دارم به ظاهر خنده رو افتادهام چون صبحدم، اما تبی چون آفتاب گرمرو در استخوان دارم ندارد ریشه در خاک تعلق سرو آزادم دلی آماده پرواز چون برگ خزان دارم ز چرخ آهنین باز و چرا چون تیر نگریزم تن خشکی مهیای شکستن چون کمان دارم به اندک سختیی چون نخل موم از هم نمیپاشم اگر چه مغزم اما جان سخت استخوان دارم زلیخا همتی در عرصه عالم نمیبینم وگر نه جنس یوسف کاروان در کاروان دارم مزاج نازک احباب را فهمیدهام صائب چو غنچه مهر خاموشی به لب با صد زبان دارم