صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۳۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
برو ساقی که من در جام صهبای دگر دارم پری در شیشه از آیینه سیمای دگر دارم مرا بگذار چون نرگس خمار آلودای ساقی که من این جام زرین بهر صهبای دگر دارم نگردد چشم من روشن به هر خورشید رخساری من این شمع از برای مجلس آرای دگر دارم به چشم سر و بستان تیغ زهرآلود میآید که من این خارخار از سرو بالای دگر دارم نگردد گوهر دریای امکان سنگ راه من که من در سر هوای سیر دریای دگر دارم مرا کوه غم از دل سیر صحرا بر نمیدارد که من چون لاله داغ کوه و صحرای دگر دارم نه مجنونم که چشم آهوان سازد نظر بندم نظر بر گوشه چشم دلارای دگر دارم علاج این طبیبان میکند درد مرا افزون من این درد گرامی از مسیحای دگر دارم ز کلک صنع هر دل از سویدا نقطهای دارد من از داغش به هر عضوی سویدای دگر دارم تو بهر جنتی در کار زاهد، من برای او تو دل جای دگر داری و من جای دگر دارم به من عرض متاع خود دهد یوسف، نمیداند که من این خرده جان بهر سودای دگر دارم مکن تکلیف سیر گلشن جنت مرا صائب که من در سر هوای سرو بالای دگر دارم