صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۳۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
شبستان جهان را روش از صدق بیان دارم که من از راستی چون شمع آتش در دهان دارم نرفتم گر چه زیر بار خلق از گرم رفتاری ز نقش پا چراغی پیش راه کاروان دارم به زخمی چون توانم شد از آن ابرو کمان قانع که من در خاک صد صبح امید از استخوان دارم مرا سیراب از صحرای محشر میبرد بیرون عقیقی کز خیال لعل او زیر زبان دارم توای شبنم وصال مهر تابان را غنیمت دان که من بال و پری لرزانتر از برگ خزان دارم نلرزم چون زر کامل عیار از صیرفی برخود که من بر کوه پشت خود ز سنگ امتحان دارم مرا چون سرو بیحاصل از آزادی بس این حاصل که برگ عیش ایام بهاران در خزان دارم