صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۲۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دل پر رخنهای چون سبحه از صدر رهگذر دارم درین یک مشت گل پوشیده چندین نیشتر دارم زپای هر که خار آرم برون، ریزد به چشم من زند بر شیشهام، سنگی زراه هر که بردارم نگردد چون دم تیغ زبانها از مصاف من که از گردآوری من پیش روی خود سپردارم ز دامان وسایل، گرد کلفت پیش میگردد زغفلت نیست از دامان شب گر دست بردارم زجنت میکند دلسرد مرغان بهشتی را گلستانی که من از فکر او در زیر پر دارم اگر چه میزند ناخن به دلها ناله بلبل چو نی من در خراش سینهها دست دگر دارم درین وحشت سرا کز ابر تیغ برق میبارد دلی از دیده قربانیان آسودهتر دارم چه افتاده است چندین حلقه کردن زلف مشکین را که من صد حلقه پیچ و تاب از آن موی کمر دارم ز وحشت، خانه صیاد داند سایه خود را غزالی را که من چون دام در مد نظر دارم به خاک و خون چو مرغ نیم بسمل میتپم صائب اگر یک دم از آن مژگان گیرا چشم بردارم