صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۰۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز گفت و گو سبک چون موج طوفان دیده میگردم ز خاموشی گران چون گوهر سنجیده میگردم ز چشم شور آب زندگانی تلخ میگردد از آن چون خضر برگرد جهان پوشیده میگردم ز بس کاهیدهام از سرد مهریهای غمخواران با اندک روی گرمی موی آتش دیده میگردم نسیم مصر اگر در کلبه احزان من آید زوحشت مضطرب چون شمع صرصر دیده میگردم ندارد ریشه در خاک تعلق گردباد من خس و خاشاک هستی را به هم پیچیده میگردم در آن وادی که گل از زخم خارش میتوان چیدن ز کوته دیدگی با دامن برچیده میگردم مرا روزی که آن خورشید سیما در نظر آید چو اشک خود تمام شب به گرد دیده میگردم مجو از من سخن در بزم آن آیینه رو صائب که در بیرون محفل من نفس دزدیده میگردم