صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۰۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به قدر آشنایان از خرد بیگانه میگردم اگر خود در نیابم یک زمان دیوانه میگردم اگر چه همچو بو در زیریک پیراهنم با گل نسیمی گر وزد بر من ز خود بیگانه میگردم کباب من ز بیم سوختن بر خویش میگردد به ظاهر گرد عالم گر چه بیدردانه میگردم به چشم قدردانان قطره دریایی است بیپایان نه کم ظرفی است گر بیخود به یک پیمانه میگردم نه از زهدست بر سر گشتگانم رحم میآید اگر گاهی شکار سبحه صددانه میگردم زمام ناقه لیلی است هر موج سراب او در آن وادی که چون مجنون من دیوانه میگردم ندارد گردش ما و تو با هم نسبتای حاجی تو گرد خانه ومن گرد صاحبخانه میگردم نمیدانم جدا از عشق حسن آشنارو را به یاد شمع برگرد سر پروانه میگردم ندارد گر چه منزل خانه پردازی که من دارم به گرد کعبه و بتخانه بیتابانه میگردم خم سربسته جوش باده را افزون کند صائب به لب مهر خموشی گر زنم دیوانه میگردم