صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۵۰۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به من گر درد و داغی میرسد خوشحال میگردم که از لب تشنگی سیراب چون تبخال میگردم زوحشت سایه را چون نافه از خود دور میسازد غزال شوخ چشمی را که من دنبال میگردم چو نقش پا گزیدم خاکساری تا شوم ایمن ندانستم ز همواری فزون پامال میگردم سگ از همراهی اصحاب کهف از شیر مردان شد ندارم گر چه حالی گرد اهل حال میگردم کف خاکسترم اما اگر طالع کند یاری زقرب شعله چون پروانه زرین بال میگردم ز کوه درد لنگر میتوانم گشت دریا را چو بیدردان به ظاهر گر چه فارغبال میگردم چنان حرص گران رغبت سبک کرده است عقلم را که از بار گران آسوده چون حمال میگردم چرا بیهوده گردم گرد خرمن تنگ چشمان را چو من قانع به گردازدانه چون غربال میگردم چه با من میتواند کرد صائب آتش دوزخ چو من آب از حجاب زشتی اعمال میگردم