صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۸۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به پای خفته دایم حرف از شبگیر میگفتم ز آزادی سخن در حلقه زنجیر میگفتم نشد قسمت درین عالم مرا یک چشم بیداری همان در خواب، خواب دیده را تعبیر میگفتم من آن روزی که در آوارگی ثابت قدم بودم ز وحشت ناف آهو را دهان شیر میگفتم در آن فرصت که چشم عاقبت بین داشت بینایی گل بیخار را من خار دامنگیر میگفتم من آن روزی که برگ شادمانی داشتم چون گل بهار خنده رو را غنچه تصویر میگفتم هنوزم از دهان چون صبح بوی شیر میآمد که چون خورشید مطلعهای عالمگیر میگفتم غبارآلود میآمد سخن بر لب مرا صائب اگر گاهی به سهو افسانه تعمیر میگفتم