صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
غم مردن نبود جان غم اندوخته را نیست از برق خطر مزرعه سوخته را خامسوزان هوس، لایق این داغ نیند جز به عشاق منما آن رخ افروخته را دعوی سوختگی پیش منای لاله مکن میشناسد دل من بوی دل سوخته را شعله در سوختن از زمزمهای خالی نیست مطرب از خانه بود عاشق دلسوخته را حسن از عاشق محجوب نگردد غافل طعمه از دست بود باز نظر دوخته را چه قدر راه به تقلید توان پیمودن؟ رشته کوتاه بود مرغ نوآموخته را برق در خرمن ارباب محبت افتد صائب از دل چو برآرد نفس سوخته را