صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۸۸
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
به یاد آتشین رخسارهای در انجمن رفتم به پای شمع افتادم چو اشک از خویشتن رفتم نشد قسمت کز آن آهوی وحشی نقش پا یابم به بویش گر چه صد نوبت به صحرای ختن رفتم به نزدیکی مشو از مکر یوسف طلعتان ایمن که من با داغ حرمان از ته یک پیرهن رفتم چه صورت دارد از تنگی توان دیدن دهانش را که من خود را ندیدم تا به فکر آن رهن رفتم تمام از گردش چشم تو شد کار منای ساقی زدست من بگیر این جام را کز خویشتن رفتم زهمراهان کسی نگرفت شمعی پیش راه من به برق تیشه زین ظلمت برون چون کوهکن رفتم گل از من رنگ و بلبل داشت آهنگ از نوای من نماند از حسن و عشق آثار تا من از چمن رفتم به بوی پیرهن نتوان مرا از خود برآوردن که من در ساعت سنگین به این بیت الحزن رفتم ز ذرات جهان نگسست چون خورشید فیض من به ظاهر چند روزی گر چه در ابر کفن رفتم در اقلیم تجرد پادشاه وقت خود بودم نمیدانم چه کردم تا به زندان بدن رفتم به عمر جاودان باز آمدن صورت نمیبندد ره دوری که یک مژگان زدن بیخویشتن رفتم گریبان سخن صائب به دست آسان میآید دلم شق چون قلم شد بس که دنبال سخن رفتم