صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۸۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نه آن جنسم که در قحط خریدار از بها افتم همان خورشید تابانم اگر در زیر پا افتم به ذوق ناله من آسمان مستانه میرقصد جهان ماتم سرا گردد اگر من از نوا افتم درین دریای پرآشوب پنداری حبابم من که در هر گردش چشمی به گرداب فنا افتم چو آتش صاف از قید علایق کردهام خود را نگیرد نقش پهلویم اگر بر بوریا افتم خبر از خود ندارم چون سپند از بیقراریها نمیدانم کجا خیزم نمیدانم کجا افتم نیفتم از صدا گر صد شکستم بر شکست آید نیم چینی که از اندک شکستی از صدا افتم عنان اختیار از دست چون برگ خزان دادم چو برق وباد خاکم میدواند تا کجا افتم ز من چون پرتو خورشید ناسازی نمیآید اگر خاری به دامانم درآویزد ز پا افتم تلاش مسند عزت ندارم چون گرانجانان عزیزم هر کجا چون سایه بال هما افتم گشایش نیست در پیشانی تخم امید من گره در کار آب افتد اگر در آسیا افتم پی تحصیل روزی دست و پایی میزنم صائب نمیروید زر از جیبم که چون گل برقفا افتم