صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۸۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز شور عشق اگر گل بر سر دستار میبستم سر شوریده منصور را بر دار میبستم من آن روزی که در عشق سخن ثابت قدم بودم کمر در خدمت هر نقطه چون پرگار میبستم زدینداری اسیر صد گره چون سبحه گردیدم رهین یک گره بودم اگر زتار میبستم تو با اغیار در سیر چمن بودی و من در دل ز آه سرد نخل ماتم اغیار میبستم به تکلیف بهاران شاخسارم غنچه میبندد اگر در دست من میبود اول بار میبستم اگر صائب هوا میبود در فرمان عقل من به دوش باد تخت خود سلیمان وار میبستم