صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۸۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
نظر تا باز کردم بر رخش بار سفر بستم به یک نظاره چشم از روی آتش چون شرر بستم غرور دولت دیدار شرکت بر نمیدارد کشیدم آهی از دل دیده آیینه بر بستم عجب دارم که پای من به دامن آشنا گردد که با ریگ روان یک روز احرام سفر بستم گریبانگیر شد دامن زهر خاری که برچیدم ز دیوار اندرون آمد به هر محنت که در بستم همان تیر سبکسیر نظر سیخ کبابش شد به هر صیدی که من از پرتو همت نظر بستم چه شبها روز کردم در شبستان سر زلفش که اوراق دل صد پاره را بر یکدگر بستم نظر تا داشتم بر خود نمیدیدم دو عالم را دو عالم چون دو عینک گشت تا از خود نظر بستم خوشا ایام بیبرگی و خواب عافیت صائب که میلرزد دلم چون برگ تا بر خود ثمر بستم