صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۸۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز کوشش حاصلی غیر از غبار دل نمییابم به از افتادگی این راه را منزل نمییابم که گردانید از عالم ندانم روی دلها را که از صاحبدلان عهد روی دل نمییابم چه ساعت بود بند از پای من برداشت بیتابی که چون ریگ روان میگردم و منزل نمییابم ظهور حق ز باطل چشم من بسته استای خود بین تو لیلی را نمییابی و من محمل نمییابم به احسان میتوان جان برد ازین دریای پرشورش کنار این بحر را جز دامن سایل نمییابم که از گرداب افکند این گره در کار دریارا که چندانی که میگردم در او ساحل نمییابم درون سینه خرمنها ز تخم دوستی دارم زمین سینه احباب را قابل نمییابم ز آب و گل ترا گر حاصلی باشد غنیمت دان که من جز مایه لغزش در آب و گل نمییابم چنان از موج رحمت دامن این بحر خالی شد که جوهر در جبین خنجر قاتل نمیبابم ز بار طوق چون قمری چرا گردن سیه سازم که من چون سرو ازین گردنکشان حاصل نمییابم ترا گر هست ازین دریا گهر در کف غنیمت دان که من گوهر بغیر از عقده مشکل نمییابم ندارد فکر رحلت راه در جسم گرانجانم به افتادن من این دیوار را مایل نمییابم به بار دل بساز از خلوت آن شمع بیپروا که با پروانگی من بار در محفل نمییابم مجو صائب نوای دلپذیر از عندلیب من که در عالم نشان از هیچ صاحبدل نمییابم