صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۸۱
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
حدیث تلخ ناصح کرد بیخود چون مینابم زبان مار شد از مستی غفلت رگ خوابم به گرد من رسیدن کار هر سبک جولان که از دریا غبارآلود بیرون رفت سیلابم چنان ناسازگاری ریشه دارد در وجود من که از شیرازه مژگان پریشان میشود خوابم همان چشم چراغ از تنگدستان جهان دارم اگر چه طاق در حاجت روایی همچو محرابم به زور جذبه من زور دریا برنمی آید به ساحل میکشانم گر نهنگ افتد به قلابم مباشای ساده لوح از ظاهر هموار من ایمن که دارد برقها پوشیده زیر ابر سنجابم نگردید از سفیدیهای مو آیینهام روشن زهی غفلت که در صبح قیامت میبرد خوابم پس از عمری که از نیسان گرفتم قطره آبی گره شد چون گهر از تشنه چشمان در گلو آبم به نسبت گر شود سررشته پیوندها محکم مرا این بس که با موی میان یار همتابم مکنای شمع با من سرکشی کز پاکدامانی به یک خمیازه خشک از تو قانع همچو محرابم خموشی بر نیاید با دل پرشور من صائب نه آن بحرم که مهر لب تواند گشت گردابم