صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۸۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ز گیرایی چنان گشته است بیبرگ و نوا دستم که نتواند گرفت افتادگی را از هوا دستم نگیریم تنگ در آغوش تا آن خرمن گل را نمیآساید آغوشم نمیآید به جا دستم همانا از گل بیت الحزن کردند تخمیرم که هرگز چون سبو از سر نمیگردد جدا دستم به فکر دامن آن غنچه مستور افتادم گره در آستین چون غنچه گردید از حیا دستم ز حسن بینیازی پنجه میزد با ید بیضا به چشم خلق گردید از طمع چون اژدها دستم گریبان میدرد دامان گل از اشتیاق من چه سر سبزی است با بختم چه اقبال است با دستم کمند موج را در تاب دارد اضطراب من به دریای غم افتدگر بگیرد ناخدا دستم اگر صائب ندارم گوهر ارزندهای در کف بحمدالله که خالی نیست از نقد دعا دستم