صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۷۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
دست اگر کوتاه باشد آرزویی میکنیم زلف مشکین ترا از دور بویی میکنیم طاعت ما نیست غیراز شستن دست از جهان گر نماز از ما نمیآید وضویی میکنیم نیست غمخواری که بخشد خانه ما را صفا سینه را از آه گاهی رفت و رویی میکنیم تا رسد وقتی که باید بر زمین انداختن خرقه تن را به آب و نان رفویی میکنیم گر چه میدانیم گل مست شراب غفلت است همچو بلبل در گلستان هایهویی میکنیم نیست بویی از وفا هر چند این گلزار را گر گل کاغذ به دست افتاد بویی میکنیم چون حباب شوخ چشم ما به صاف باده نیست صلح ازین میخانه با درد سبویی میکنیم قطره چون در موج بهر آویخت دریا میشود جان زار خویش را پیوند مویی میکنیم مور ما را نیست پروای شکوه سلطنت گر دهد رو با سلیمان گفتگویی میکنیم بیش ازین از زاهدان امساک میانصاف نیست این غبار آلودگان را شستشویی میکنیم در جهان بیوفا اندیشه منزل خطاست میرود سیلاب تا ما فکر جویی میکنیم گر چه نتوان یافتن آن گوهر نایاب را تا نفس باقی است صائب جستجویی میکنیم