صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
تندی خوی ضرورست سخن آیین را که بنوشند به تلخی، میلب شیرین را بلبلانی که نظر بر رخ گل وا کردند چه شناسند قماش سخن رنگین را برد و بر طاق فراموشی جاوید گذاشت تیشه صافدلم آینه شیرین را کیست از عهده این وام سبکبار شود؟ گر نبخشد به کسی دختر رز کابین را دست در دامن میزن که رسانید به چرخ نسبت سلسله تاک، سر پروین را عشق اندیشه ندارد ز نگهبانی عقل دزد خاموش کند شمع سر بالین را دل صائب چه غم از نیش ملامت دارد؟ نیست اندیشهای از خار، کف گلچین را