صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۶۹
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما چو صبح از راست گفتاری علم در عالمیم محرم آیینه خورشید از پاس دمیم از گرانقدری درین دریا گره گردیدهایم ورنه چون آب گهر ما فارغ از بیش و کمیم سروآزادیم بر ما بیبریها بار نیست با کمال تنگدستی تازه روی و خرمیم خواهد افتادن به فکر ما سلیمان زمان گر به دست دیو نفس افتاده همچون خاتمیم در دل سنگین او داریم راهی چون شرار گر به ظاهر در حریم وصل او نامحرمیم دست افسون است برگ ما و بار دل ثمر ما درین بستانسرا گویا که نخل ماتمیم پرده برداریم اگر از داغ عالمسوز عشق خاکدان آفرینش را سواد اعظمیم سعی در طی کردن طومار شهرت میکنیم ورنه ما در باد دستی پیش پیش حاتمیم مدتی آدم گل از نظاره فردوس چید ای بهشت عاشقان آخر نه ما هم آدمیم چشم ما پوشیده گردیده است از شرم حضور ورنه با گل در ته یک پیرهن چون شبنمیم دم زدن کفرست در جایی که عیسی ناطق است حق به دست ماست گر خاموش همچون مریمیم برنمی آید ز ابر آن آفتاب بیزوال ورنه ما آماده فانی شدن چون شبنمیم در ته یک پیرهن چون بوی گل با برگ گل هم زیکدیگر جدا افتاده و هم با همیم بیزبانی مخزن اسرار را باشد کلید ما به مهر خامشی مستغنی از جام جمیم روزی فرزند گردد هر چه میکارد پدر ما چو گندم سینه چاک از انفعال آدمیم چشم بد باشد به قدر نقش چون افتد زیاد ما ز چشم شور مردم ایمن از نقش کمیم عقدهها داریم در دل صائب از بیحاصلی گر چه از آزادگی سرو ریاض عالمیم