صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۷۰
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گرد باد دامن صحرای بیسامانیم هیچ کس را دل نمیسوزد به سرگردانیم چون فلاخن سنگ باشد شهپر پرواز من هست در وقت گرانیها سبک جولانیم گر چه چیزی در بساطم نیست غیر از درد و داغ صبح را خون از شفق در دل کند خندانیم راز پنهانی که دارم در دل روشن چو آب بیتامل میتوان خواند از خط پیشانیم کردهام آب حیات خود سبیل تیغها دشمن خونخوار را از دوستان جانیم گر چه اینجا تیره بختی پرده حالم شده است مجلس روحانیان را باده ریحانیم میتوان گوی سعادت یافت از اقبال من هست محراب دعاها قامت چوگانیم خون خود را میخورم چون زخم از جوش مگس گرپری داخل شود در خلوت روحانیم هر کجا باشم بغیر از گوشه دل در جهان گر همه پیراهن یوسف بود زندانیم برنمی دارم عمارت جغد وحشت دیدهام بیت معمورست در مد نظر ویرانیم در غریبی میتوان گل چید از افکار من در صفاهان بو ندارم سیب اصفاهانیم در چنین وقتی که میباید گزیدن دست و لب از خجالت مهر لب گردیده بیدندانیم دامنم پاک است چون صبح از غبار آرزو میدهد خورشید تابان بوسه بر پیشانیم حسن اگر بر پیچ و تاب خط چنین خواهد فزود میکند دیوانه آخر این خط دیوانیم میکند بیبرگی از آفت سپرداری مرا وحشت شمشیر دارد رهزن از عریانیم بر سر گنج است پای من چو دیوار یتیم میشود معمور صائب هر که گردد بانیم