صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۶۷
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیم با جواب تلخ ما زان تنگ شکر قانعیم دامن ما از هوس پاک است چون آب روان ما ز سرو قامت او با سراسر قانعیم نیست چون پروانه ما را چشم بر بوس و کنار ما به روی گرم از آتش چون سمندر قانعیم موشکافی نیست همچون شانه کار دست ما ما به بوی خوش از آن زلف معنبر قانعیم خلق خوب سرفرازان از ثمر شیرین ترست ما به روی تازه از سرو و صنوبر قانعیم از چه گردن چون صراحی پیش ساغر کج کنیم ما که با خون دل از صهبای احمر قانعیم چون نی بیمغز از حسن گلوسوز شکر ما درین بستانسرا با نغمهتر قانعیم چون صدف نتوان لب ما را جدا کردن به تیغ ما به حفظ آبروی خود ز گوهر قانعیم هر چه نتوان برد زیر خاک با خود مال نیست ما ز گنج سیم و زر با روی چون زر قانعیم از تهیدستی دعا دارد پر و بال عروج ما به دست خالی از دامان پرزر قانعیم ره ندارد در دل خرسند استسقای حرص چون گهر با قطرهای زین بحر اخضر قانعیم آب باریک قناعت را نمیباشد زوال ما به یک دم آب چون تیغ بجوهر قانعیم چون سکندر نیست ما را چشم بر آب حیات ما ز آب زندگی با دیدهتر قانعیم خوابگاه نرم غفلت را دو بالا میکند ما به خشت و خاک از بالین و بستر قانعیم نعمت آن باشد که چشمی نیست در دنبال او ما به نان خشک خود با دیدهتر قانعیم میشود در جامه رنگین دل روشن سیاه ما به خاکستر ازین گلخن چو اخگر قانعیم طره زر تار آخر میدهد سر را به باد ما به داغ آتشین از افسر زر قانعیم حلقه هر در نگردد دیده مغرور ما ما ازین درهای بیحاصل به یک در قانعیم شهپر طاوس را آخر مگس ران میکنند ما به بیبال و پری زآرایش پر قانعیم طعمه گردون کجرفتار بیقلاب نیست ما به آب خشک ازین دریای اخضر قانعیم چون گل رعناست جام زر پر از خون جگر با سفال خشک ما از ساغر زر قانعیم تشنه دیدار را کوثر بود موج سراب با لقای دوست ما صائب ز کوثر قانعیم