صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۶۶
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما ز حیرت در حریم وصل هجران میکشیم دلو خود خالی برون از چاه کنعان میکشیم منعمان گر پیش مهمان نعمت الوان کشند ما به جای سفره خجلت پیش مهمان میکشیم از فشار قبر هرگز قسمت کفار نیست آنچه ما از تنگی صحرای امکان میکشیم دامن خاک است از خون عزیزان لاله زار از رعونت ما همان بر خاک دامان میکشیم فکر رنگین است باغ دلگشای اهل فکر چون غمی رو میدهد سر در گریبان میکشیم در هوای کام دنیا نیست آه سرد ما بر سواد آفرینش خط بطلان میکشیم بر شکار لاغر از سرپنجه شیران نرفت آنچه از دست نوازش ما ضعیفان میکشیم دیگران صائب به تلخی باده مینوشند و ما جام پر خون را به سر با روی خندان میکشیم