صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۶۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
از شکست آرزو قند مکرر میخوریم بر لب خود خاک میمالیم و شکر میخوریم با سپهر تلخ سیما خنده رو بر میخوریم زهر اگر در جام ما ریزند شکر میخوریم از تو تا دوریم از ما دور میگردد حیات با تو چون بر میخوریم از زندگی برمی خوریم شیوه ما نیست از بیداد روگردان شدن سیلی دریا ز خلق خوش چو عنبر میخوریم از عزیز مصر و شکرزار او آسودهایم ما که گرد کاروان را همچو شکر میخوریم گر چه تبخال خون داریم ظاهر در قدح بیگزند دیده بد آب کوثر میخوریم نعمت الوان عالم را کند خون در جگر کاسه خونی که ما از دست دلبر میخوریم میکند از روزی ما کم سپهر تنگ چشم گاهی از بیدست و پایی گر سکندر میخوریم میوههای خام انجم پخته شد بر خاک ریخت ما زخامی همچنان گرمای محشر میخوریم خودنمایی نیست در زیر فلک آیین ما زیر خاکستر دل خود همچو اخگر میخوریم برنمی داریم دست از زلف مشکین سخن چون قلم چندان که زخم تیغ بر سر میخوریم در تلافی میوه شیرین به دامن میدهیم همچو نخل پر ثمر سنگی که بر سر میخوریم صائب از فیض خموشی در دل دریای تلخ آب شیرین چون صدف از جام گوهر میخوریم