صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۶۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما نفس بر لب به صد رنج و تعب میآوریم پیر میگردیم تا روزی به شب میآوریم روزه حرف طلب دارد لب اهل کرم ما به منزل میهمان را بیطلب میآوریم رزق اگر دارد کلیدی در کف دست دعاست بیسبب ما زور بر پای طلب میآوریم منت مشکل گشایان نی به ناخن میکند زور بر دست دعای نیمشب میآوریم شوخ چشمی بین که پیش در شهوار حسب استخوان پوسیدهای چند از نسب میآوریم بیستون را تیشه ما در فلاخن مینهد برجبین چون چین جواهر از غضب میآوریم صائب از اوضاع ما شوریده احوالان مپرس گوشهای داریم و روزی را به شب میآوریم