صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۵۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
لطف کن مطرب رهی سر کن که بر جا ماندهایم از رفیقان سبک پرواز تنها ماندهایم مرکز پرگار حیرانی است نقش پای حضر در بیابانی که ما از کاروان وا ماندهایم یوسف مصریم کز مکر زلیخای هوس در فرامشخانه زندان دنیا ماندهایم چون خس و خاری که بر جا ماند از سیل بهار از دل و دین و خرد یکباره تنها ماندهایم سد راه پیر کنعان بود بیچشمی ز سیر ما درین بیت الحزن با چشم بینا ماندهایم شبنم بیدست و پا شد همسفر با آفتاب ما به چندین شهپر پرواز بر جا ماندهایم هرکسی از کارفرما مزد کار خویش یافت ما ز بیکاری خجل از کارفرما ماندهایم خود حسابان فارغ از اندیشه فردا شدند ما حساب خویش از غفلت به فردا ماندهایم دست ما گیرای سبک جولان که چون نقش قدم خاک بر سر، دست بر دل، خار در پا ماندهایم عیسی از دامان مریم شهپر پرواز یافت ما به بال همت مردانه برجا ماندهایم سیل بیزنهار رحمت کو، که چون سنگ نشان روزگاری شد که در دامان صحرا ماندهایم شهپر پرواز گردون سیر سامان میدهیم زیر گردون گردو روزی چون مسیحا ماندهایم گر چه صائب در نخستین منزلیم از راه عشق بر نمیآید نفس از ما ز بس وا ماندهایم