صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۵۳
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما به چشم انجم و افلاک خار افشاندهایم آستین چون شعله بر دود و شرار افشاندهایم این طراوت نیست راه آورد ابر تنگدست آستین ما در گریبان بهار افشاندهایم داغ انجم بر دل گردون ز آه گرم ماست ما بر این خاکستر این مشت شرار افشاندهایم چون سبو در خون چندین ساغر میرفتهایم تا ز روی چشم او گرد خمار افشاندهایم آسمان را غوطه در گرد کدورت دادهایم هرگه از آیینه خاطر غبار افشاندهایم چون نیندازند در آتش، چگونه نشکنند؟ میوه بر فرق جهان چون شاخسار افشاندهایم آه ما دارد بناگوش فلکها را کبود سنگ انجم ما بر این نیلی حصار افشاندهایم از بیابان لاله و از بحر مرجان سر زده است خون گرمی تا ز چشم شعله بار افشاندهایم غیر دود دل چه خیزد از کلام آتشین؟ در زمین کاغذین تخم شرار افشاندهایم چون به لفظ و معنی ما میرسی باریک شو طره سنبل به روی نوبهار افشاندهایم شعر یکدست تو صائب تا چمن افروز شد آستین بر روی گلهای بهار افشاندهایم