صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۵۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
ما چو سرو از راستی دامن به بار افشاندهایم آستنی چون شاخ گل بر نوبهار افشاندهایم در زمین قابل و ناقابل از دریادلی تخم مهری همچو ابر نوبهار افشاندهایم همچنان باریم بر دلها چو نخل بیثمر گرچه از هرکس که سنگی خورده بار افشاندهایم سر بر آورده است چون مژگان ز پیش چشم ما از عداوت زیر پای هرکه خار افشاندهایم حاصل ما از سخن جز دود آهی بیش نیست در زمین کاغذین تخم شرار افشاندهایم شهپر دریا رسیدن نیست ما را همچو موج مشت خاری پیش سیل نوبهار افشاندهایم ساحل آمادهای گشته است هر آغوش موج گر غبار از دل به بحر بیکنار افشاندهایم نیست غیر از بحر چون سیلاب ما را منزلی گرد راه از خویش در آغوش یار افشاندهایم نونیاز سنگ طفلان نیست جان سخت ما ما در آغاز جنون این شاخسار افشاندهایم نیستیم از جلوه باران رحمت ناامید تخم خشکی در زمین انتظار افشاندهایم خواب غفلت شستهایم از چشم خواب آلودگان هرکجا اشکی ز چشم اشکبار افشاندهایم سنبلستانی شده است از پرده غیب آشکار هرکجا چون خامه جعد مشکبار افشاندهایم دست بیدادی گریبانگیر ما گردیده است از رعونت دامن خود گر ز خار افشاندهایم دست ما در دامن روز جزا خواهد گرفت بر ثمردستی که چون سرو و چنار افشاندهایم سرفرازان جهان در پیش ما سر مینهند تا چو نخل دار از خود برگ و بار افشاندهایم گرچه از دریاست دخل ما چو ابر نوبهار در کنار بحر گوهر بیشمار افشاندهایم اشک ما را نیست جز دامان خود سرمنزلی تخم خود از بیزمینی در کنار افشاندهایم باشد از آهن دلان صائب گشاد کار ما تخم خود در سنگ ما همچون شرار افشاندهایم