صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۵۵
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
گر چه ما سر پیش از جوش ثمر افکندهایم همچنان از حس سعی باغبان شرمندهایم هر سر خاری به خون ما گواهی میدهد گر چه چون گل پیش هر خاری سپر افکندهایم جای نیش تازهای وا کردهایم از شوق درد در بیابان طلب خاری گر از پا کندهایم زین بیابان گرمتر از ما کسی نگذشته است ما ز نقش پا چراغ مردم آیندهایم یوسف مصر وجودیم از عزیزیها، ولیک هرکه با ما خواجگی از سر گذارد بندهایم نیست ما را جز خموشی لذتی از زندگی ما به جان بینفس مانند ماهی زندهایم آتش دوزخ شود بر ما گلستان خلیل بس که ما اعمال ناشایست خود شرمندهایم چون گل صد برگ صائب در میان خارزار زیر شمشیر حوادث با لب پرخندهایم