صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۴۴
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
رانده درگاه حق را داغ محرومی سزاست ما نه از راه بخیلی رد سایل کردهایم از دهان گاز صد زخم نمایان خوردهایم تا زبان آتشین را شمع محفل کردهایم پیش سروی کز خرامش آب حیوان میچکد ما نظربازی به سرو پای در گل کردهایم روی خود بر خاک میمالیم از شکر وصول روی اگر چون موج از دریا به ساحل کردهایم جلوه گاه یار هم دیوانگی میآورد صلح ما از جلوه لیلی به محمل کردهایم شانه با زلف پریشان، باد با سنبل نکرد آنچه از زور جنون ما با سلاسل کردهایم کم نشاطی نیست آزادی ازین وحشت سرا زیر شمشیر شهادت رقص بسمل کردهایم دادخواهی میشود در نوبهار رستخیز در زمین شور هر تخمی که باطل کردهایم صائب از زخم زبان موج خونها خوردهایم تا به دریا جویبار خویش واصل کردهایم ما ره نزدیک دور از طبع کاهل کردهایم در میان ره ز غفلت خواب منزل کردهایم ما چو گل با روی خندان در شهادتگاه عشق خون خود با خونبها در کار قاتل کردهایم