صائب تبریزی | دیوان اشعار | غزلیات | غزل شماره ۵۴۴۲
/vâže/
گنجور؛ اشعار فارسی
زیر سقف چرخ بیدردانه پا افشردهایم سیل بیزنهار ما در خانه پا افشردهایم بر در هرکس نمیساییم رخ چون آفتاب گنج سان در گوشه ویرانه پا افشردهایم چون گل پیمانه هردم بر سر دستی نهایم چون خم میدر دل میخانه پا افشردهایم کوچه گرد آستین چون اشک حسرت نیستیم همچو مژگان بر در یک خانه پا افشردهایم صد کبورت گر فرستد کعبه، بالین نشکنیم ما و بت یک روز در بتخانه پا افشردهایم شکوه زلف از زبان ما نمیآید برون زیر دست انداز او چون شانه پا افشردهایم گر سر ما بگذرد چون خوشه از گردون، رواست در زمین قابلی چون دانه پا افشردهایم چون خمار میبه طرف باغ زور آورده است بر گلوی تاک بیرحمانه پا افشردهایم ریشه در فولاد جوهر اینقدر محکم نکرد زیر تیغ او عجب مردانه پا افشردهایم خال او صائب هزاران مور دل پامال کرد ما عبث در بردن این دانه پا افشردهایم